Bəzi tarixlər var ki, onları sadəcə təqvim vərəqi, sıradan bir gün kimi qəbul etmək qeyri-mümkündür. 27 Sentyabr da bizim üçün məhz elə tarixlərdəndir. Bu gün Azərbaycan xalqının yaddaşında həm içimizi göynədən bir ağrı, həm başımızı uca edən qürur, həm də sonsuz bir ehtiramla yaşayır. Çünki 27 Sentyabr – Anım Günü Vətən müharibəsində canından, qanından keçən şəhidlərimizin müqəddəs xatirəsini yad etdiyimiz, onların qarşısında mənəvi borcumuzu dərindən hiss etdiyimiz gündür.
Həmin o – 2020-ci ilin sentyabrın 27-si səhəri açılarkən başlayan hadisələr tariximizin gedişatını tamamilə dəyişdi. Ermənistan silahlı qüvvələrinin növbəti təxribatına və yaşayış məntəqələrimizi atəşə tutmasına cavab olaraq Azərbaycan Ordusu əks-hücum əməliyyatlarına başladı. Beləcə, hər birimizin həyatında dərin iz buraxan 44 günlük Vətən müharibəsi başladı.
Bir xalqın eyni ürəkdə döyünən nəbzi
Bu müharibə heç də yalnız cəbhə xəttində gedən hərbi əməliyyatlardan ibarət deyildi. O payız günlərində bütöv bir xalq tək bir yumruq kimi birləşmişdi. Arxa cəbhədə kimisi əsgərimizə isti paltar daşıyır, kimisi gecəsini gündüzünə qatıb dəstək olmağa çalışır, hər kəs əlindən gələnin maksimumunu edirdi. Yaşından, təhsilindən, harada yaşamasından asılı olmayaraq, hamının ürəyi eyni yerdə – Vətənin müdafiəsində döyünürdü. Həmin günlər xalqımızın illərdir həsrətini çəkdiyi həmrəylik və milli birlik hissinin canlı sübutu oldu.
Əlbəttə, 44 gün ərzində Cəbrayıl, Füzuli, Zəngilan, Qubadlı və əlbəttə ki, ecazkar Şuşamız azad olundu. Noyabrın 8-də Şuşadan gələn Zəfər xəbəri hər birimizin həyatının ən xoşbəxt anı idi. Amma biz yaxşı bilirik ki, bu qələbə heç də asan başa gəlmədi. Onun arxasında minlərlə gəncin yarımçıq qalan ömrü, anaların göz yaşları, ataların bükülən bel dayağı dayanıb. Cənab Prezidentin 2 dekabr 2020-ci il tarixli Sərəncamı ilə sentyabrın 27-sinin Anım Günü elan olunması da məhz bu müqəddəs fədakarlığın unudulmamasına və hər zaman uca tutulmasına xidmət edir.
Şəhidlərimiz – bizim gələcəyimiz üçün gedənlər
Şəhid sözünü dilə gətirmək, o məsuliyyəti dərk etmək heç də asan deyil. Düşünəndə ki, o igidlər də bizim kimi gənc idi, onların da arzuları, planları, sevdikləri vardı… Kimi təhsilini bitirmək, kimi toyunu etmək, kimi də qurub-yaratmaq istəyirdi. Amma onlar bütün şəxsi istəklərindən əvvəl Vətənin bütövlüyünü, torpağın azadlığını seçdilər.
Bu gün biz Qarabağ haqqında danışarkən, azad torpaqlara ayaq basarkən bunu məhz onlara borcluyuq. Amma Anım Günündə bir məqamı da heç vaxt unutmamalıyıq: müharibə bitdi, amma bəzi evlərdə həyat o qapının arxasındakı səssizliklə eyni qaldı. Övladını itirən anaların, atasının həsrəti ilə böyüyən uşaqların içindəki o boşluğu heç nə doldura bilməz. Buna görə də şəhidlərimizi anmaq sadəcə təqvimdəki bir mərasim deyil, bizim ömürlük vicdan borcumuzdur.
Gənclər olaraq üzərimizə düşən məsuliyyət
Məncə, bizim – gənclərin bu tarixdən çıxarmalı olduğu ən böyük dərs unutmamaqdır. 2020-ci ildə baş verənlər kimsənin uydurduğu əfsanə deyil; bu, bizim gözümüzün önündə, yaxınlarımızın, dostlarımızın iştirakı ilə yazılan canlı tarixdir. Bəzilərimiz sinif yoldaşının qardaşını, bəzilərimiz məhəlləmizdəki qonşunu şəhid verdi.
Tarix dərsliklərdəki quru cümlələrdən ibarət deyil; tarix insanların yaşadıqları acılar, sevinclər və qürur məqamlarıdır. Biz gənclərşəhidlərimizin həyatını öyrənməli, onların keçdiyi mərdlik yolunu özümüzə örnək götürməliyik. Azadlığın nə qədər ağır qiymətə başa gəldiyini dərk edərək oxumalı, ölkəmiz üçün daha çox çalışmalı, bu torpağa layiq olmağa çalışmalıyıq.
27 Sentyabr gələndə hər birimiz məzarlığa üz tutur, onların ruhuna dualar oxuyuruq. Amma əsl anmaq – onların qoyub getdiyi dəyərlərə sahib çıxmaq, birliyimizi qorumaq, dövlətimizi sevməkdir.
Unutmayaq ki, bu torpaq uğrunda canından keçənlər olmasaydı, bu günümüz də olmazdı. Şəhidlərimizin əziz xatirəsi hər zaman qəlbimizdə yaşayacaq, onların ruhu qarşısında baş əyirik!
Şamilli Turabəxanım,
YAP Nərimanov rayon təşkilatının gənc fəalı
